الْآخِرِ
هر كه استوار گيرد ترا بيكتايى و رستاخيز را به بودنى ،
قالَ وَ مَنْ كَفَرَ
گفت و ناگرويده را هم ،
فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا
او را برخوردار كنم اينجا درنگى اندك ،
ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ
پس وى را فرا نپاوم « 1 » تا ناچاره رسد به عذاب آتش ،
وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ
و بد جايگاهست و شدن گاه .
وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ
- و مىبرآورد ابراهيم
الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ
بناهاى خانه را
وَ إِسْماعِيلُ
و فرزند وى اسماعيل
رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا
مىگفتند - خداوند ما فرا پذير از ما
إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
كه تويى شنوا و دانا
رَبَّنا
- خداوند ما
وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ
ما را هر دو مسلمان گردن نهاده كن ترا
وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ
و از فرزندان ما گروهى كن مسلمانان - گردن نهادگان - ترا
وَ أَرِنا مَناسِكَنا
و رد ما آموز و با ما نماى مناسك حج ما
وَ تُبْ عَلَيْنا
و باز پذير ما را و با خود ميدار
إِنَّكَ أَنْتَ
كه تو كه تويى
التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
توبه ده و باز پذيرى بخشاينده و مهربان .
رَبَّنا
خداوند ما
وَ ابْعَثْ فِيهِمْ
بفرست در ميان ايشان
رَسُولًا مِنْهُمْ
رسولى هم ازيشان ،
يَتْلُوا عَلَيْهِمْ
تا بريشان خواند
آياتِكَ
سخنان تو
وَ يُعَلِّمُهُمُ
و در ايشان آموزد
الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ
نامه و دانش كتاب تو و حكمت خود ،
وَ يُزَكِّيهِمْ
و ايشان را روز به و هنرى افزاى و پاك كند
إِنَّكَ أَنْتَ
كه تو كه تويى
الْعَزِيزُ
تاوندهء و توانندهء به هيچ هست نماننده .
الْحَكِيمُ
داناى راست دان نيكو دان .
هامش
( 1 ) فرا نپاوم : - كذا فى نسختين الف و ج