قرآن فراوانند در عفو و صبر و صفح و ارتقاب و تربض ، آيت سيف آن همه را منسوخ كرد -
حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ
- مىفرو گذاريد تا اللَّه فرمان خويش آرد ، و فرمان آن بود كه گفت عز و جل
قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ
الآية - و گفتهاند كه امر اينجا حكم است بعضى را حكم كرد باسلام و بعضى را بسبى و جزية ، و قيل اراد به القيمة فيجازيهم باعمالهم
إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ
- رب العالمين جل جلاله در قرآن ذكر نماز گران مؤمنان فراوان كرد ، وانگه نماز ايشان بلفظ - اقامت - مخصوص كرد ، چنانك گفت :
أَقِمِ - الصَّلاةَ
، و
أَقِيمُوا الصَّلاةَ
و
يُقِيمُونَ الصَّلاةَ
، و
الْمُقِيمِينَ الصَّلاةَ
مگر آنجا كه ذكر منافقان كرد گفت -
فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ
لفظ اقامت از آن باز گرفت تا تنبيهى باشد مؤمنانرا ، كه ثواب در معنى اقامت است نه در مجرّد صورت نماز . بزرگان دين از اينجا گفتهاند كه نمازكنان فراوانند اما مقيمان نماز اندكاند . و هم ازين باب است كه عمر خطاب گفت - « الحاجّ قليل و الركب كثير » و معنى - اقامت - در نماز روى دل خويش فرا حق كردن است ، و همگى خويش در نماز دادن ، و شرط راز دارى بجاى آوردن ، و از انديشهها و فكرتها بر آسودن ، و اليه الاشارة
بقوله صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - « من صلّى ركعتين مقبلا على اللَّه خرج من ذنوبه كيوم ولدته امّة »
اين اقبال دل كه درين خبر بيان كرد همان اقامت است كه در قرآن جايها فراوان گفت ،
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ
- اما به زبان تفسير معنى - اقامت - نماز بپاى داشتن است بوقت اول چنانك اختيار شافعى مطلبى است . و در خبرست كه مصطفى ع در سفرى بود و نماز بامداد را به طهارت بيرون شد ، ديرتر باز آمد ، ياران انتظار نكردند ، عبد الرحمن بن عوف را فرا پيش كردند ، پس از يك ركعت در رسيد ياران همه متفكر شدند تا خود مصطفى ع چه گويد ، مصطفى ع چون آن ركعت فائت باز آورد گفت -
احسنتم هكذا فافعلوا