اصلًا فرقان و تشخيص وجود نداشته باشد ، چگونه سعادت و خوشبختى در آن جامعه به وجود مىآيد ؟ !
مىگويند : يك نفر پيش داكتر رفت و گفت : من مريض هستم . داكتر گفت : مرض شما چيست ؟ گفت ريشم درد مىكند . ( خنده حضار ) گفت چه خوردهاى ؟ گفت : نان و برف خوردم . داكتر از دستش گرفت و به زور از مطب خود او را بيرون كرد . گفت : برو احمق تو ديوانه هستى ، نه درد تو به درد انسانها مىماند و نه خوراك تو به خوراك انسانها مىماند .
متأسفانه جمع كثيرى از ما نيز چنين هستيم ، نه باسواد ما فرقان دارد و نه بىسواد ما ، نه محصلين ما ، نه اساتيد ما ، نه رئيس ما ، نه وزير ما ، نه نماينده ما ، هيچ كدام ما فرقان نداريم . هيچ كدام ما نمىتوانيم حق را از باطل تشخيص دهيم . من نمىدانم با اين وضعى كه وجود دارد ، آينده كشور ما به كجا خواهد رسيد ؟ ! ما بايد همانگونه كه براى خوردن غذا و نوشيدن آب ، محتاج هستيم ، به فرقان نيز محتاج هستيم ، ما مجبور هستيم كه فرقان داشته باشيم . ما هرگز نمىتوانيم فرقان داشته باشيم ؛ مگر اينكه قرآن را درست بخوانيم و درست بفهميم . قرآن براى اين نازل شده است كه فرقان را به ما بياموزد . قرآن براى من و تو نازل شده است تا به عنوان يك انسان بتوانيم بين حق و باطل تفكيك نماييم .
معارف اسلامى (مهدى موعود و فضايل رمضان و شبهاى قدر) (فارسى) — صفحة 142
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٤٢