دارد ؛ هدايت عمومى ، هدايت خصوصى ؛ منتهى هركس به اندازه استعداد و ظرفيت روحى و نفسانى خود ، ( منظور نفس ناطقه است ، نه نفس اماره و نفس لوامه ) هركس به اندازه علم خود ، هركس به اندازه صفاى باطن خود بهره مىبر د كه نفسش را به گناه آلوده نسازد و به بسوى فسق و فجور نرود و بر اساس اين سه چيز ، وقتى قرآن را مىخوانند ، هركس به اندازه توان خود از معانى قرآن استفاده مىكند . ظاهراً مراد از
« وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى »
نيز همين است . خيلى باهم فرق مىكند ، مثلًا يك نفر درس خوانده ، علم دارد ؛ ولى روح خود را كثيف و آلوده ساخته ، هرچند علم امانت خدا است ؛ ولى او به اين امانت مقدس الهى پابند نبوده ، نفس اماره بر او مسلط شده و از مسير اصلى منحرف گرديده است . اين را بايد بدانيم كه هر عالمى متدين نيست ؛ ! مگر ما علماى گمراه كم داريم ؟ ! خيلى زياد داريم ! خداوند شما را از شرّ علماى گمراه نجات بدهد .
گناه باده پرستان به توبه نزديك است * خدا نجات دهد از گناه هشياران
اتمام حجت
حجت بر اهل علم تمام است و هيچ عذرى ندارند . وقتىكه اهل علم گناه مىكنند ؛ خيلى براىشان مشكل است . تجرى « عن علم و عمد » يك عالم نسبت به يك جاهل بيشتر است و عقاب آن نيز بيشتر مىشود . من به چنين عالمى كار ندارم ؛ زيرا چراغ علم او خاموش و نفس او آلوده