پاره مى شد . و اين كوهها هستند كه از هر طرف سر به آسمان كشيده و چند مقابل آن در زير زمين ريشه دوانيده و از هرطرف پوسته زمين را به زنجيركشيده و آن را بر روى هسته ميخكوب كرده اند .
ناگفته نماند كه ريشه كوهها در زيرزمين چند برابر ارتفاع آنها روى زمين است و نيز ناگفته نماندكه كوهها فقط بر روى قاره ها نيستند . بلكه در زير درياها و كف اقيانوسها نيز كوههاى بسيار وجود دارد بلكه درازترين سلسله جبال در زير آبها پنهان است مثلا سلسله جبال اطلس ميانه از ايسلند شروع شده و به سوى قطب جنوب ادامه دارد . به اين سلسله جبال كه به شكل حرف انگليسى «
S
» است در حدود بيست هزار كيلومتر طول دارد و بيشتر قله هاى آن با سطح آب نيم تا يك ميل فاصله دارد ( دريا ديار عجايب )
در مجله مكتب اسلام شماره 8 ، سال 13 ، صفحه 68 مقاله مفصل و علمى درباره لنگر بودن كوهها هست كه بسيار مفيد و قابل دقت است . در آنجا هست كه طوفانهاى روى كره زمين سرعت حركت آن را كم يا زياد مى كنند مثلا در طول 50 كيلومتر طوفان اگر بلندى كوهها را 2 كيلومتر در نظر بگيريم نسبت به جهت طوفان ، 86 ميلى متر در ثانيه از سرعت حركت زمين كاسته يا به آن اضافه مىشود اين افزايش گرچه ناچيز است ولى لرزش و ضربه آن به اندازه انفجار ناگهانى شصت و نه ميليون عدد بمب هيدروژنى رديف 50 مگاتن است ( بمب هيدروژنى رديف 50 مگاتن برابر با 2500 عدد بمب اتمى است كه در هيروشيماى ژاپن مصرف شد ) اگر هنگام وقوع طوفانهاى وحشتناك ، زمين گرفتار اين ضربه ها مى شد همه چيز و آثار حيات از بين مى رفت . ضربه گير اين