بعد از اينكه از امتحان پيروز برآمد ، خداوند جل جلاله خطاب به او فرمود :
« إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »
منصب امامت ، غير از منصب نبوت است ، غير از منصب رسالت و غير از منصب ولايت عظمى است ، به هيچ كدام تفسير نمىشود .
« قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »
تورا پيشواى خلق قرار مىدهم تا مردم به شما اقتداء كنند .
« لِلنَّاسِ إِماماً »
به اين معنى نيست كه به تمام كره زمين مربوط شود ؛ زيرا از آيه ديگر قرآن كه مىفرمايد :
« وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ »
حكايت از انبياى گذشته مىكند ،
« وَ ما أَرْسَلْنا »
فعل ماضى است ، خداوند جل جلاله از گذشته خبر مىدهد ، مىفرمايد : ما هيچ پيغمبرى را نفرستاديم ، مگر به زبان قومش ، بايد مردم زبان پيغمرش را بفهمد ، بايد بين پيغمبر و قومش تفاهم صورت بگيرد تا مردم بدانند پيغمبر به آنان چه مىگويد ؟ در زمان قديم ارتباطات محدود بود ، مثل امروز نبود كه يكى بيايد ، زبان پيغمبر را براى مردم ترجمه كند . از اين آيه مبارك ، فهميده مىشود كه از ميان پيغمبران ، تنها رسالت پيغمبراسلام صلى الله عليه وآله و سلم عموميت داشته و همهى انسانهاى روى زمين مىتوانند از دين مبين اسلام بهره بگيرند ، اين موضوع از خصائص پيغمبر مكرم اسلام صلى الله عليه وآله و سلم است .
حضرت موسى عليه السلام نيز مربوط به قوم خاص مبعوث شده بوده ، او پيغمبر بنى اسرائيل بود ، آيات قرآن نيز بر آن دلالت مىكند .
« قالَ