دراينصورت انسان يك عمر به ضرر گرفتار است ، مسلماً هرچه توجه انسان به خدا بيشتر باشد ، به همان اندازه از ضررها دور مىشود ، به همان اندازه فوايد معنوىاش بيشتر مىشود . ما مىتوانيم در هر شرايط بهياد خدا باشيم ، حتى در حال راه رفتن ! انسان راه مىرود ، به قلب خود يا بهزبان خود آهسته آهسته ، مىگويد : « سبحان الله و الحمد لله و لااله الّا الله و الله اكبر » چه خوب است كه ما وشما نيز عادت كنيم ، وقتى از خانه طرف مدرسه ، يا طرف كار مىرويم ، ذكر بگوييم ، ذكر خدا سرمايه زندگى انسان است ، در قيامت به سرنوشت انسان تأثير مىگذارد ، در قرآن مجيد ، از ذاكرين و ذاكرات نام مىبرد ، گفتن « سبحان الله » در تعقيب نماز و در موقع نشستن در خانه و در همهحال خوب است ؛ ولى عمده اين است كه حتى در موقع راه رفتن نيز انسان از خدا غافل نباشد ، انسان در عين حالكه راه مىرود ، مىتواند از خدا چيزى را بخواهد ، لازم نيست به زبان بگويد ، چيزى را كه مىخواهد در قلب خودخطور دهد ، طلب استغفار كند ، شكر نعمتهاى او را بهجاى آورد . مهم اين است كه انسان به ياد او باشد ، مرتبه پايينترى ذكر همين است كه انسان با زبان خود ذكر مىگويد ؛ ولى مرتبه بالاتر آن ذكر قلبى است .
خصايص خاتم النبيين (ص) (فارسى) — صفحة 124
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٢٤