مىميرد ، از نظر طب امروزى نيز انسان بدون خواب زنده نمىماند ، انسان بايد بخوابد ، بدون خواب زندگى بر انسان سخت مىگذرد ؛ ولى از نظر معنوى انسان بزرگترين امتيازات را از دست مىدهد ، روح انسان از تكامل باز مىماند ، ارتباط انسان با عالم معنوى قطع مىشود ، در نتيجه بزرگترين ضرر معنوى را انسان در خواب متقبل مىشود .
متأسفانه اين موضوع تنها در خواب نيست ، بلكه در بيدارى نيز چنين است ، اين يك رسوايى بزرگ براى انسان است . اين موضوع را خصوصى براى شما مىگويم ( بهكسى نگوييد ) ما نهتنها در خواب متوجه خدا نيستيم ، كه در حال خواندن نماز نيز به خدا توجه نداريم ، وقتى نماز مىخوانيم ، فكر ما به طرف دنيا است ، به طرف ماديات است ، به اين فكر مىكنيم كه فلان كار چه مىشود ! فلان چيز كجاشد ؟ خيلىها همينكه مىگويند : ( الله اكبر ) فكرشان از نماز خارج مىشود ، متوجه چيزهاى بيهوده مىشوند ، تا آن موقع متوجه خدا نيستند كه مىگويند : « السلام عليكم و رحمة الله و بركاته » يك مرتبه متوجه مىشود كه در حال نماز بوده است . بدبختانه اكثر مردم در نماز حضور قلب ندارند ، اكثراً به فكر ديگر مىروند ، شيطان نيز در غفلت انسان بيكار نمىنشيند ، در واقع اين موضوع يك رسوائى براى انسانها است ؛ ولىكسى متوجه رسوائى خود نمىباشد .
خصايص خاتم النبيين (ص) (فارسى) — صفحة 123
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٢٣