آنان تا كجا خود را فدايى و فانى در راه آن دعوت كرده بودند تا آنجا كه يك تن از ايشان نمودار و نمايندهء امّتى در دفاع خود از حق و ستيزهاش عليه باطل بود . « 14 » «
مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ فَآمَنَتْ طائِفَةٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ وَ كَفَرَتْ طائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرِينَ
- چه كسانى ياوران من در راه خدايند ؟ حواريّان گفتند : ما ياران خدا هستيم . پس گروهى از بنى اسرائيل ايمان آوردند و گروهى كافر شدند .
ما كسانى را كه ايمان آورده بودند بر ضد دشمنانشان مدد كرديم تا پيروز شدند . » اين شاهد در تاريخ ما را بدين امر رهنمون است كه همانا خداى تعالى مجاهدان در راه خود را تأييد مىكند و آنان را بر دشمن خود و دشمن آنان پيروز مىسازد .
هامش
( 14 ) - رجوع كنيد به مأخذ ، تاريخ طبرى ، ج 3 ، ص 737 ( چاپ اروپا ) .