يعنى خواب شبانه ،
« كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ »
از شب اندكى را مىخوابيدند . در ابتداى خواندن آيه مباركه ، اين معنى در ذهن انسان خطور مىكند كه آنان شب را به اطاعت و بندگى مىگذرانيدند و مقدار كمى را هم مىخوابيدند .
معنى دوم : ممكن است مراد آيه مباركه ، اين باشد كه كمتر شبى بود كه آنان تا صبح بخوابند ، نه اينكه دو ساعت يا سه ساعت را بخوابند و بقيه را مشغول عبادت باشند
« كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ »
يعنى آن شبهاىكه آنان تا صبح مىخوابيدند بسيار اندك بود . آنان شبها را مىخوابيدند ؛ ولى غالب شبها از خواب برمىخواستند و به عبادت خدا مشغول مىشدند .
ممكن است آنان در نزديك سحر از خواب بلند گرديده و نماز شب مىخواندند ، عبادت مىكردند ، قرآن تلاوت مىكردند ، استغفار مىنمودند . آيه مباركه مىفرمايد : به همين دليل آنان را در بهشت آورديم و نعمتهاى خود را براىشان عنايت كرديم . از اين موضوع دانسته مىشود كه نماز شب بسيار مهم است .
در روايتى از امام صادق عليه السلام نقل شده است : « شرف المؤمن صلاته بالليل و وَعِزّهُ اسْتِغْنَاؤُهُ عَنِ النّاسِ ؛ شرف مؤمن به نماز شب است و كرامت و عزت مؤمن در بىنيازى از مردم است . « 1 » مؤمن چيزى از مردم نمىخواهد و از ديگران استغنا دارند ، از ماديات هر چه كه دارند به آن قانعاند و دست خود را بهسوى مردم دراز نمىكند . مؤمن در
هامش
( 1 ) - ( الكافى ، ج 2 ، ص 148 و معجم الأحاديث المعتبره ج 3 ، ص 171