انسان چنين است كه چيزى زياد را خوش دارد . در همين دنيا نيز بعض اوقات انسان براى كسى كمك مىكند بسيار ناچيز است و حتى مستحقين كمك نمىخواهند آن را بردارند ؛ زيرا گرفتن آن را براى خود توهين مىدانند و فكر مىكند شخص كمك كننده آنان را مسخره كرده است . گاهى بر عكس كمك زيادى صورت مىگيرد ، گيرندگان با كمال ميل كمكها را مىگيرند ؛ براى اينكه مىفهمند كمك كننده به آنان توجهى زياد كرده است . نعمتهاى خدا غير از نعمتهاى بندگان است . خداوند جل جلاله در بهشت چيزهاى را براى نيكوكاران و پرهيزگاران عنايت مىكند كه از انتظار آنان خارج است .
خداوند جل جلاله در روز قيامت آنقدر نعمتهاى زياد به مؤمنين عطا مىكند كه آنان با كمال ميل و رغبت با خوشى و تشكر فراوان آنها را مىگيرند .
« آخِذِينَ ما آتاهُمْ رَبُّهُمْ »
آنان با ميل و رغبت زياد چيزهايى را كه خداوند متعال جل جلاله براى شان لطف و مرحمت مىكند برمىدارند . نعمتهاىكه از جانب پروردگار در بهشت براى انسان عطا مىشود تعجب برانگيز است . چيزهاىكه نه انسان به چشم خود ديده و نه بهگوش خود شنيده است و حتى به قلب انسان نيز خطور نكرده است . به همين دليل يك مرتبه متحول مىشوند و از خداى خويش تشكر مىكنند . حالا اين نعمتها براى چه به آنان داده مىشود ، قرآن مىفرمايد :
« إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ »
براى اينكه آنان قبل از فرا رسيدن روز قيامت ، در عالم دنيا از نيكوكاران بودند و اينهمه نعمت مزد اعمال نيك آنهاست .