قرآن مجيد در آيات گذشته طبيعت خام كفار و تربيت مومنين را بيان نمود ؛ اما در اين آيه به موضوع ديگرى پرداخته است . طبق گفته بعضى از مفسرين ، عدهاى از كفار مىگفتند : چرا ما به اسلام ايمان بياوريم ؟ ! در حالىكه ما به قيامت ايمان نداريم ؛ اگر آنگونه كه ما فكر مىكنيم ، روز قيامت وجود نداشته باشد ، چه بهتر ، ما نيز راحت مىشويم ! اگر به فرض اينكه قيامت وجود داشته باشد ، همانگونه كه خدا ما را در دنيا از مال و ثروت بى نياز كرده است ، در آخرت نيز از آتش جهنم حفظ مىكند و ما را در بهشت مىبرد ؛ بنابراين چه لزومى دارد كه ما به اسلام ايمان بياوريم و از دستورات پيغمبر اطاعت كنيم . ما هرگز ايمان نمىآوريم ؛ زيرا ايمان آوردن ما به دين اسلام بىفايده است .
آيه مباركه براى نكوهش ادعاى كفار نازل شده است و مىفرمايد : رسول من ، اينها چهكاره هستند كه مىگويند : در قيامت ما به بهشت مىرويم ؟ بهشت براى كسانى است كه نفس خود را در دنيا تزكيه نموده و غرايز خود را تعديل كردهاند . بهشت براى كسانى است كه براى بهدست آوردن آن ، از لذتهاى حرام دورى نمودهاند و از دستوارت دين پيروى كردهاند ؛ آنهايىكه نزد شما مىآيند و گردن خود را بلند مىگيرند و در جستجوى چيزى هستند ، هرگز به بهشت نمىروند .
« عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ »
از چپ و راست شما مىآيند و طمع بهشت را دارند . آنها فكر مىكنند هركسى كه در دنيا صاحب مال و ثروت است ، در قيامت نيز چنين است و بهشت مال اوست ؟ هرگز چنين نيست كه آنان در بهشت بروند .
« أَ يَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ »
آيا آنها با اين اعمال زشت و ناپسند خود طمع دارند داخل بهشت شوند ؟ ( بهشتى كه پراز نعمت خدا است هرگز جاى آنها نيست .