يعنى قرآن مجيد مىخواهد بگويد كه همهى مؤمنين مرد نيستند ؛ بلكه در ميان آنها كسانى وجود دارند كه مرد هستند . بعضىها مؤمن هستند ؛ ولى مؤمننامرد ، پيمان مىبندند ؛ ولى پيمانشان سست . ( وقتى فشار بر آنها وارد شود عقب نشينى مىكنند و يا محافظه كارى مىنمايند ) قرآن مجيد مىفرمايد : در ميان مؤمنين مردانى هستند كه به عهد و پيمان خود وفاداراند و به آن عمل مىكنند . مؤمن واقعى وقتى با خداوند جل جلاله پيمان بست ، از كارهاى خلاف دورى مىكند ؛ محرمات را ترك و واجبات را انجام مىدهد . مؤمن واقعى براى مردم مصدر خير مىشود و كارهاى نيك براى آنها انجام مىدهد . مؤمن واقعى از غرور و تكبر فاصله مىگيرد ، از خيانت دورى مىكند . مؤمن واقعى به عهد و پيمانش وفادار است .
« مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا »
عدهاى از آنهاى كه به عهد و پيمان خود با خدا صادق بودند ، فوت كردهاند ؛ ولى عدهاى ديگر هنوز زنده هستند و در انتظار امر پرودگار خود بسر مىبرند ؛ آنها در هيچ حالت سُست نشدند [ هرگز عقايد خود را ] تبديل نكردند ، با همان تعهد خود باقى هستند .
وقتى انسان با خدا پيمان مىبندد ، بايد به پيمان خود عمل نمايد . بر مؤمن لازم است پيمانى را كه با خدا مىبندد تا آخر به آن وفا دار باشد . مؤمن واقعى پيمان شكنى نمىكند ؛ هر پيمانى كه باشد ، فرق نمىكند ؛ در هر صورت به عهد خود احترام دارد . در مورد پيمان با مردم نيز چنين است و قتى كه انسان با كسى پيمان مىبندد بايد آن را نشكند و به عهد خود استوار بماند ؛ پيمان شكنى براى مؤمن جايز نيست ؛ هر عهد و پيمانى كه باشد بايد انسان به آن ملتزم باشد . البته اين موضوع علاوه بر تاكيد قرآن مجيد در ظاهر قضيه نيز تأثير دارد و از انسان پيمان شكن ، كسى خوشش نمىآيد . دين مقدس اسلام به تمام پيمانها احترام