شاگرداش بدست آوردم ، استاد مرحوم و بزرگوار ما در علم رجال بسيار دقيق بود .
مطلب هفتم
نكته ديگر اينست كه مستنبط نه به علما ، گمان بد و تقصير داشته باشد و نه به ادعاهاى آنان اعتماد كند كه بيراهه خواهد رفت . هر چيزى را كه مىشنود بايد با آرامى عقب دليل آن برود و تا حد ممكن در نقل اقوال به مصدر اصلى آن مراجعه كند براى نمونه دو موردى را ذكر مى كنم :
1 - در كتب رجال معروف است كه شيخ طوسى ( ره ) سكونى و جمعى را توثيق كرده ، من مدتى آن را پذيرفتم ولى بعد به تحقيق پرداختم و ديدم كه چنين ادعايى به اثبات نمىرسد ، لذا روايات سكونى را غى قابل اعتماد دانستم .
2 - در مورد مرجح بودن يكى از دو روايت متعارضين به قرآن مجيد شهيد سعيد سيد باقر صدر كلامى را از بحار الانوار نقل فرموده بود و به اساس ، آن حديثى را كه مدرك اين مرجح بود تصحيح نموده بود من به بحار الانوار مراجعه كردم و عبارت آن بدلخواه شهيد صدر ( قدس سره ) نبود .
هر كس در لابلاى مسايل فقهى در كتب استدلالى مراجعه و دقت كند متوجه اين نقايص مىشود . مستنبط هيچ گاه در مسايل حدسى ،