2 - رنجانيدن مسلمانان حرام است و اين ادب اخلاقى بايد در زندگانى اجتماعى شديدا مورد توجه قرار گيرد . روايات بسيارى در اين مورد وارد شده . « 1 » در يك حديث صحيح اذيت مؤمن در حكم جنگ با خدا شمرده شده است .
در قرآن مجيد نيز اذيت مؤمن تحريم شده است :
فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً
3 - سخن چينى و ايجاد عداوت بين آنان از زشت ترين روشها است و شرعا نيز حرام مىباشد . « 2 »
4 - اتهام مؤمن حرام است و در روايت صحيح آمده است كه هر كس برادر مؤمنش را متهم كند ايمانش نابود مىشود ،
« انماث الايمان من قلبه كما ينماث الملح في الماء » « 3 »
5 - به جستجوى عيب آنان نپردازيد
وَ لا تَجَسَّسُوا
در روايات معتبر وارد شده است كه هر كسى از جائى به خانه مؤمن نگاه كند مىشود چشمش را در آورد . و اين تعبير حكايت از شدت سخت گيرى اسلام در اين مورد دارد ( بحث دقيق آن در جزء دو حدود الشريعه فى محرماتها در ماده الاطلاع مذكور است ) روايات اين موضوع در ج 19 الوسايل ملاحظه شود .
6 - مؤمن را بر عيب او سرزنش نكند كه خود به آن گرفتار
هامش
( 1 ) - از ص 51 - 57 ج 4 اصول كافى .
( 2 ) - ص 70 ج 4 اصول كافى ترجمه دار .
( 3 ) - ص 66 همان مصدر