دوازدهم - حفظ زبان از بدى
حقيقت اينست كه آدمى بايد بسيار متوجه شكم و عورت ( خصوصاً در دوران جوانى ) و متوجه زبان خود باشد كه در هر ساعت مىتواند مصدر خيرى يا شرى شود .
اقرار به خدا و اسلام ، ذكر خدا ، مناجات ، استغفار ، اصلاح بين مؤمنين ، احترام پدر و مادر ، تعظيم شعائر الله ، تعليم احكام شرعى - فقهى و اخلاقى و اعتقادى ، امر به معروف و نهى از منكر ، تدريس علوم و راهنمائى انسان هاى نيازمند ، خوشحال نمودن مؤمنان و امثال اينها از زبان صورت مىگيرد .
كفر ، افساد ، توهين ، هتك اسرار و مقدسات ، دروغ ، غيبت ، اذيت اضلال ترويج فحشاء و منكر ، امر بمنكر و نهى از معروف ، افتراء ، خيانت ، لغويات ، قذف و غيره باز هم از مجراى زبان بوده و زيان زبان زياد است « 1 » .
اگر سند اين حديث درست نباشد متن آن دور از اعتبار نيست : « من وقى شر ذبذبه و قبقه و لقلقه فقد وقى الشر كله » هر كس شر عورت و شكم و زبان خود را نگهدارد ( گويا ) خود را از همه شرور نگهداشته است .
وفى الصحيح عن السجاد ( ع ) : همانا زبان آدميزاد هر صبح از
هامش
( 1 ) - قسمت عمده زيانهاى زبان مربوط باخلاق اجتماعى مىشود نه به اخلاق فردى ولى بمناسبت عفت اين بحث در اينجا عنوان شد .