بعضى از دانشمندان عفت را به انقياد قوه شهوت توسط عقل در اقدام به حد اعتدال در خوردن و نكاح تعريف كردهاند و افراط در اين دو امر را شره ناميدهاند كه عبارت از پيروى شهوت شكم و فرج و زيادتى حرص به خوردن و جماع است . چنانچه تفريط در اين دو امر را خمود گويند .
ممكن است اطلاق آيه مباركه
كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا
« بخوريد و بياشاميد و اسراف نكنيد » شامل پرخورى بشود و ممكن است كه نشود زيرا اسراف حرام و پرخورى حرام نيست .
ولى شكى نيست كه پرخورى و زياده وى در جماع ضررهائى براى بدن دارد كه مربوط به علم طب است حتى ابو على سينا مىگويد : طب همين است كه تا مىتوانى نزديكى نكنى و روزى يك مرتبه غذا بخور و قبل از هضم غذا نخور گو اينكه خود او در عمل به اين دستور خود بى اعتنا بوده است !
بهر حال شوق و حرص به خوردن و جماع از الحياة الدنيا و صفات بهائم است كه مذموم است و حتى خود پرخورى نيز از نظر شرعى مذموم است در موثقه ابى بصير « 1 » امام صادق ( ع ) مىفرمايد : شكم از خوردن طغيان مىكند بنده با شكم سبك نزديكتر به خدا و با شكم پر مبغوضتر بسوى او مىباشد .
هامش
( 1 ) - ص 497 ج 16 الوسائل و الروايات في الموضوع كثيرة و لكن في اسنادها ضعفا .