قدرت است كه به حد طغيان نرسد كه غالباً آدمى را فاسد گرداند
إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى
.
امام باقر ( ع ) در صحيح ابى عبيده مىفرمايد : تنها مؤمن كسى است كه وقتى راضى باشد رضايتش او را در گناه و باطل داخل نگرداند . و اگر خشم گرفت خشمش او را از گفتن حق بيرون نبرد و قدرتش او را به تجاوز نكشاند . « 1 »
خواجه نصير الدين طوسى ( ره ) گفته است : صبر بازداشت نفس از بى تابى در برخورد با مكروه است صبر باطن را از اضطراب و زبان را از شكايت و اعضاء را از حركات غير معمولى باز مىدارد .
بعضىها بى تابى را در بلند كردن صدا بگريه و به سر و صورت زدن و پاره كردن پيراهن و دلتنگى و ملامت زياد دانسته اند ، ولى اصل گريه كردن را منافى با صبر نميدانند .
چند روايت معتبر السند « 2 »
1 - امام صادق ( ع ) : صبر براى ايمان به منزله سر براى بدن است وقتى سر برود بدن مىرود . همچنان اگر صبر برود ايمان هم مىرود اين معنى مكررا وارد شده است و نمايانگر اهميت صبر در اسلام است .
هامش
( 1 ) - و قريب منه صحيح صفوان ص 330 ج 3 اصول كافى .
( 2 ) - كافى در اين باب 25 روايت دارد ص 142 ج 3 بحار الانوار ، 65 روايت در باب صبر و يسر بعد العسر ذكر كرده است . ص 56 ج 71