حتى گاهى او را وسوسه مىكند كه زبان به اعتراض بگشايد . و از خدا شكوه كند ، گاهى اين اعتراض بمرحله خطرناكى مىرسد .
خلقت من در جهان يك وصله ناجور بود * من كه خود راضى به اين خلقت نبودم زور بود
خلق از من در عذاب من خود از اخلاق خويش * از عذاب خلق و من يا رب چه ات منظور بود ؟
ولى موحد روشندل همه چيز را در نظام كل نيكو ميداند و به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست .
لازمست متوجه شد تمام بلاها و مصيبتها از خود علل و اسبابى دارد و خداوند با هيچ بندهاى نامهربان و كم لطف و يا دشمن نيست و در اينجا به جهت خدشه دار نشدن محبت بنده با خدايش و فهميدن رمز بلاها و بدبختيها عللى از آنها بيان مىشود تا شيطان علاقه ما را به خدا در موقع مصيبت كم نگرداند .
1 - پارهاى از مصيبتها انتقام از جرم و عصيان بنده است كه مسلما سبكتر و كمتر از عذاب قيامت است در قرآن مىخوانيم :
ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
« فسادى كه در زمين و در دريا پديدار گشته از عمل مردم است تا نتيجه بعضى كارهاى خود را بچشند و شايد از عمل خود بر گردند . »
مى بينيد كه اين نوع مصيبتها براى تطهير نفس و براى ارشاد خطاكار است كه به راه راست بگردد و اين خود نوعى لطف است .
وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ