كه خداوند امرش را بياورد . »
بر اساس اين آيه مؤمن بايد خدا و رسول و دين « 1 » او را از همه كسان خود و از مال خود بيشتر دوست داشته باشد ، و كمال او به جائى برسد كه جز خواست او خواستى نداشته باشد
وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ
. امام پنجم در صحيح ابو حمزه مىفرمايد :
« قال اللّه عزوجل : و عزتي و جلالي و عظمتي و بهائي و علو ارتفاعي لايؤثر عبد مؤمن هواي علي هواه في شيء من امر الدنيا الا جعلت غناه في نفسه و همته في آخرته و ضمنت السموات و الارض رزقه و كنت له في وراء تجاره كل تاجر » « 2 » .
بعزت و جلال و عظمت و حسن و بلندى مقامم سوگند كه هيچ بندهاى خواست مرا برخواست خو مقدم ندارد مگر اينكه او را در نفس خودش بى نياز گردانم . و كوشش او را در آخرتش قرار دهم . و روزى او را در آسمانها و زمين تهيه نمايم و به او نفع برسانم .
بهر حال محبت به خدا از نظر دين اسلام رجحان دارد ، و مؤمن در عمق جانش شايسته است خدادوست باشد .
محبت با خداوندى كه محسوس نيست از دو راه قابل حصول است :
1 - از راه كمال و اينكه خداوند كمال مطلق و مكمل هر كامل و منبع هر كمالست .
هامش
( 1 ) - خصوصاً اصل ايمان را و لكن حبيب اليكم الايمان و زينه في قلوبكم .
( 2 ) - ص 82 ج 70 بحار الانوار ، نقلا عن الكافى .