ولى تمام وسايل گمراهى او در وسوسه و القاى خاطرات بد و دعوت بسوى بديهاست و علاج آن ياد خداى عزوجل « 1 » و پناه بردن به اوست اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم و لاحول و لاقوه الا باللّه العلي العظيم
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلهِ النَّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ
. « 2 »
ياد خدا و مداومت بر آن ، موجب صفاى دل ، احساس امنيت و آرامش روحى مىشود و انسان زمانى كه در ياد خداوند است خود را به درگاه الهى نزديكتر احساس مىكند زيرا حمايت و سرپرستى بارى تعالى را با جان و روان خود درك مىنمايد و اين درك و حس ، سبب غلبه انسان بر حوادث و مشكلات دردناك زندگى مىگردد . قرآن كريم مىفرمايد :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
« 3 » « به ياد من باشيد تا به ياد شما باشم »
در پايان بايد بدانيم كه آرزو كردن معصيت و اراده آن در نفس يك نوع تجرى مىباشد كه عقلًا حرام است و حتى بعيد نيست كه شرعاً نيز حرام باشد . « 4 » ولى تصور معصيت ، حرام نيست هر چند كه بد است .
هامش
( 1 ) - و من يعش عن ذكر الرحمن نقيض له شيطانا فهو له قرين .
( 2 ) - اين سوره ناظر ببلاهاى داخلى است كه وسوسه نفس است و سوره قل اعوذ برب الفلق ناظر ببلاهاى خارجى مىباشد .
( 3 ) - سوره بقره / آيه 152 .
( 4 ) - بجزء اول حدود الشريعه به ماده تجرى در حرف جيم و بجزء دوم بماده نية مراجعه شود .