رفتن چيزى و يا رسيدن چيزى بشما محزون نشويد . »
به اين آيه توجه نمائيد تا بدانيد كه روح مؤمن نبايد از حوادث ناملائم شديدا متأثر شود ، يا از هر حادثه ناراحت شود .
در آيه ديگر مىخوانيم :
ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ
لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ
.
هر مصيبتى كه بشما مىرسد قبلًا نوشته شده است ، تا بر چيزى كه از شما فوت شده ناراحت نشويد و به چيزى كه خدا بشما داده است خوش نشويد .
ممكن است مراد ناراحتى و خوشى زياد باشد كه منجر به يأس و شكست و غرور و تكبر و امثال آن بگردد چون يك مقدارش براى اكثريت مطلقه مردم قهرى و غير اختيارى مىباشد و اللّه العالم . « 1 »
بهر حال اين مقام بسيار عالى و عزيز است و رسيدن به آن و حتى فهميدن آن براى نگارنده و امثال او بسيار مشكل است .
وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ
در پايان بايد متذكر بود كه بالاترين اثر اطمينان راضى بودن او از خداوند عزوجل و رضايت خداوند از نفس مطمئنه است و در نهايت رفتن به بهشت
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ
هامش
( 1 ) - و اما ارتباط العلة ( الكتابة او الاخبار بالكتابة ) بالمعلل ففيه نوع غموض و لابد من التأمل و التدبر فيه .