ملاك حقوق بشر در دنيا قرار داده اند نه از علاقه مفرط خود به ملتهاى خود ؛ بلكه براى بقاى خود در كرسى هاى قدرت براى چند سال .
اخوت اسلامى براى مؤمنان معتقد ، ضمانت اجرايى دارد كه ثواب اخروى باشد ؛ بلكه هر چه إنسان به مؤمنين فايده برساند مزد اخروى او بيشتر مىشود .
توضيح آيه حرمت گمان بد
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ . . »
( الحجرات : 12 ) ؛ اى مؤمنين از بسيارى از گمانها دور شويد همانا بعضى از گمانها گناه است .
توضيح : گمان خوب به مؤمنين خوب است :
« لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً وَ قالُوا هذا إِفْكٌ مُبِينٌ »
( النور : 12 ) ؛ چرا وقتى كه تهمت را شنيديد مردان و زنان با ايمان به همديگر گمان خوب پيدا ننمودند .
بنابراين گمانى كه از آن نهى شده گمان بد است و آنچه كه از ظهور آيه به دست مىآيد اين است كه گمان كثير مفسده ندارد ، آنچه كه مفسده و ضرر دارد گمان كم است . سؤال مىشود كه چرا همان قليل حرام نشد كه كثير بى مفسده حرام شده ؟ بايد گفت : احكام شرعى همه تابع مصالح و مفاسد است و معلول از علت خود بيشتر و كمتر نمىشود .
بعضى از مفسّرين كلمهى « بعض » را به معناى كثير دانسته اند ، كه بسيار از سياق آيه مباركه بدور است و اين سؤال را بايد به اين بيان جواب بدهيم كه ظن كثير ، يعنى گمان بد بر دو قسم است : يكى گمان بد مخالف با واقع و ديگرى گمان بدى كه مطابق با واقع است . آيه مى گويد گمان بد مخالف با واقع تهمت و افتراء است و داراى مفسده كه جايز نيست و