آية الله حاج سيّد محمّد صادق حسينى طهرانى أعلى الله مقامه الشّريف عالمى عامل ، مديرى مدبّر ، مربّىاى آگاه ، سخنورى شجاع و خدا ترس ، فقيهى زمان شناس و دقيق ، مجاهدى قوىّ النّفس و خستگى ناپذير ، و در تحمّل أعباء شريعت غرّاء و رسالت فقاهت فريد عصر خود بود .
وى در سال 1300 هجرى قمرى در سامرّاء متولّد شد ، و در دامان پر مهر پدرى عالم و عامل تربيت يافت ، و مراحل كمال علمى و عملى را پشت سر گذاشت و به درجه اجتهاد نائل آمد .
وى مدارج عاليه علمى خود را از محضر ميرزاى دوّم آية الله محمّد تقى شيرازى بهرهمند شد و از خواص و اكابر فضلاى حوزه درس ايشان قرار گرفت ، و در مهاجرت به كربلا و تا پايان عمر همراه استاد خود بود و ايشان را بسيار مىستود . حضرت علّامه در اين باره مىنويسند :
« مرحوم والد حقير آية الله حاج سيّد محمّد صادق طهرانى از شاگردان مرحوم آقا ميرزا محمّد تقى بوده است ؛ و از دقّت نظر در مطالب علميّه و دقّت نظر در امور عمليّه و اجتناب از هوى و هوس و تحرّز شديد از حبّ رياست و احتياط كامل و توسّل عجيب ايشان به حضرات ائمّه معصومين عليهم السّلام و شب زندهدارىها و عبادات و زيارات ايشان مطالبى بس نفيس براى ما بيان ميكرد ، و ايشان را بالاتر از عدالت بلكه مصداق حقيقى « صَآئِنًا لِنَفْسِهِ تَارِكًا لِهَوَاهُ مُطِيعًا لأَمْرِ مَوْلَاهُ » ميدانست . « 1 » »
نكته جالب اينستكه در يكى از اجازههاى اجتهاد و روايتى كه مرحوم آية الله آقا سيّد أبو الحسن اصفهانى رحمة الله عليه به ايشان دادهاند و در آن إشاره
هامش
( 1 ) « توحيد علمى و عينى » ص 26 ، تعليقه شماره 1