نشانى است از تلاش و دقّت ايشان در تربيت صحيح فرزندان در راستاى خدمت به اسلام و معارف قرآن و عترت عليهم السّلام ؛ و با وجود آقا زادگان و صباياى اهل فضل و كمال ، به لطف الهى نسلى طيّب و طاهر از ايشان بجاى مانده است .
از نكات قابل توجّه در زندگى حضرت آقا در اين رابطه علاوه بر دقّت در تعليم و تربيت و تهذيب فرزندان و مراقبت از آنان در طول مسير زندگى ، تعابير عالى و سازنده و يادداشتهاى ماندگارى است كه در ثبت تاريخ تولّد آنان و فرزندانشان نوشتهاند .
ابتلائات
انسان در طول زندگى با ابتلائات و شدائدى مواجه مىشود كه هر كدام بر اساس علم نامتناهى حضرت حقّ داراى سرّ و حكمتى است .
در اين ميان ابتلائات مؤمن گاهى در نتيجه لغزشها و سيّئات اوست كه خداوند با نعمت ابتلاء و مصيبت ، باطن او را از زنگار معاصى پاك ميگرداند و گاهى براى ترفيع درجه و تقرّب بيشتر به خداوند علىّ أعلاست .
هر چه مؤمن بيشتر درجات ايمان را طىّ نموده و بالاتر رود ، ابتلائات او سختتر و شديدتر مىشود و خداوند با بلاياى بيشترى او را بيش از پيش رشد داده و به سوى خود مىكشاند .
رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم ميفرمايند : إنَّ اللَهَ لَيُغَذِّى عَبْدَهُ الْمُؤْمِنَ بِالْبَلآءِ كَمَا تُغَذِّى الْوَالِدَةُ وَلَدَهَا بِاللَبَنِ . « 1 » « خداوند بنده مؤمن خويش را با بلاء رشد ميدهد همانطور كه مادر فرزند خود را با شير تغذيه مىنمايد . » و امام صادق عليه السّلام ميفرمايند : إنَّمَا الْمُؤْمِنُ بِمَنْزِلَةِ كَفَّةِ الْمِيزَانَ ، كُلَّمَا زِيدَ
هامش
( 1 ) « بحار الأنوار » ج 81 ، ص 195 ، ح 52