از نكات قابل توجّه آنست كه معمولًا نويسندگان در هنگام تأليف آثار خويش دقّت لازم را در كتابت و تنظيم نوشتار به كار نمىگيرند و لذا آثار آنها براى طبع محتاج به ويرايش و كار مجدّد است ، ولى حضرت آقا آثار خود را آنچنان زيبا و دقيق تنظيم مىنمودند كه همان نمونه به صورت خطّى قابل ارائه بود ، و به همين جهت برخى از آثار ايشان به همان خطّ اصلى تصوير بردارى و چاپ شده است مانند كتاب ارزشمند « لَمعاتُ الحسين » و كتاب « رساله بديعه » .
نكته ديگر آنكه ايشان در نوشتن آثار خود از چند بار نويسى به دور بودند ، يعنى چنين نبود كه مسوّده و مبيّضهاى داشته باشند بلكه وقتى مشغول كتابت مىشدند ، هم در تقرير و چينش مطالب و هم در حفظ جهات ظاهرى چنان متين و مستحكم قلم مىزدند كه ديگر نيازى به بازنويسى نبود ؛ و اين بسيار قابل دقّت و مايه تعجّب است .
لذا هنگام نوشتن ، فضائى كاملًا آرام را تهيّه ميديدند و اصولًا كسى با ايشان سخن نمىگفت و حتّى سلام نمىكردند تا رشته بحث از دست نرود . حتّى زمانى كه از نوشتن خسته مىشدند يا براى تنظيم بحث و تقرير آن در ذهن خويش دست از قلم كشيده و در طول حسينيّه خويش كه در كنار اطاقهاى مكتبه ايشان قرار داشت قدم مىزدند ، احدى با ايشان صحبت نمىكرد .
يك تذكّر :
صد البتّه اين همه دقّت و حوصله حتّى در ظاهر تدوين آثار همچون همه حالات مردان خدا برخاسته از دستورات الهى است . چرا كه اولياء الهى آنانند كه همه احوالشان : سكون و حركت ، نشست و برخاست ، صلح و قهر ، آمد و
رفت ، منع و عطا ، گريه و خنده ، جذب و دفع ؛ همه و همه الهى است ، از خداست و براى خداست ، و متأدّب به ادب الهى مىباشند .
آرى اين دستور رسول خداست كه وقتى سعد بن معاذ را با دست خود در لَحْد
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 582
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٥٨٢