خود حضرت آقا نيز در آثار مكتوبشان بر همين ممشى عمل ميفرمودند و همانطور كه أسامى مباركه اهل بيت عليهم السّلام را هميشه با كمال احترام و رعايت ادب ذكر مىنمودند از بزرگان دين نيز با احترام و ادب لازم ياد مىنمودند . و بناى ايشان اين بود كه در نقد مطالب علمى و نقل وقايع تاريخى اگر جائى موجب تنقيصى براى يكى از علماى دين و يا مؤمنين از اهل ولايت بود ، يا أصلًا اسمى از او نبرده و به صورت مبهم ياد ميكردند و يا در صورت لزوم ، با احترام از او نام آورده و در كنار آن پارهاى از فضائل و نقاط قوّت او را نيز ياد آور مىشدند . كه اين سيره در آثار ايشان بسيار آشكار است . و بطور كلّى در مقام نقد « خطا » بودند نه تخريب « خاطى » .
بله ، اگر در جائى كسى به عنوان شاخصه مكتب باطلى مطرح مىشد چه بسا در كنار نقد علمى مكتب و مرام وى ، شخصيّت او را نيز نقد مىنمودند همانطور كه درباره شيخ احمد أحسائى در آثارشان به چشم مىخورد .
نكته نهم : دقّت و جامعيّت در حسن ظاهر
بناء حضرت آقا بر اين بود كه آثارى را كه تدوين مىكنند به لحاظ محتوا و قالب هر دو ، در اوج باشد ؛ لذا آثارشان به لحاظ رعايت آداب نوشتارى آنچنان جامع و جذّاب بود كه متن نوشته ايشان خواننده را به همراه خود مىبُرد . و كيفيّت قرار گرفتن جملهها ، فاصله كلمات و محورهاى اصلى و فرعى ، تقسيمبندىهاى مختلف و مناسب ، نگارش آيات و روايات با خطّ نسخ و ثلث - در حالى كه خطّ اصلى ، نستعليق شكسته بود - و رعايت فاصله خطوط و خصوصيّات ديگر ، انسان را در صحيح و روان خواندن مطالب كمك مىنمود . كه البتّه با چاپ حروفى آثار ايشان آن حلاوتى كه در دست نوشتهها بود به خواننده منتقل نمىشود ؛ و اين مطلب براى كسانى كه با دست نويسهاى ايشان سر و كار داشتهاند قابل لمس و احساس است .
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 580
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٥٨٠