تخطي إلى المحتوى الرئيسي

آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 479

مساهمون:

ص٤٧٩
انسان ، معنى فناى همه موجودات و بقاء وجه الله كه تجلّى اسماء الهيّه است ، تفريع نبوّت بر ولايت و مراد از « رداء كبرياء » ، « ياقوت بَيضاء » و « روضه خَضراء » در روايات و مراد از « دل » و « جان » در اصطلاح عرفا . كيفيّت ورود به عالم توحيد و صعود به عوالم بالا ، عوالم دوازده گانه قبل از اخلاص ، منظور از شريعت و طريقت . عوالم چهارگانه‌اى كه سالك إلى الله بايد طى كند . لزوم تبعيّت از استاد كامل در سير إلى الله و خطرات سير بدون استاد ، حجاب‌هاى واقعه در طريق إلى الله و علّت اختلاف در بيان آن ، اختصاص عشق و مستى به سفر اوّل . لزوم رفق و مدارا در سير و سلوك إلى الله و پرهيز از افراط و تفريط ، لزوم كتمان سرّ در طول مسير ، نفى خواطر و جايگاه رفيع آن و امكان وصول به آن با حربه ذكر ، تبيين و تشريح عدد كبير و صغير و وسيط و أكبر ، فرق بين ذكر و ورد ، بحثى در اسم أعظم الهى ، ابطال توجّه به جمادات و ارواح كواكب و تعارض آن با روح دين

3 - « رساله لُبّ اللُباب »

در مورد اين كتاب خود آقا در مقدّمه آن ميفرمايند : « اصل اين رساله اسّ و مخّ اوّلين دوره از درسهاى اخلاقى و عرفانى است كه حضرت استاد گرامى ما علّامه طباطبائى روحى فداه در سالهاى يكهزار و سيصد و شصت و هشت و شصت و نه هجرى قمرى در حوزه مقدّسه علميّه قم براى بعضى از طلّاب بيان فرموده ، و اين حقير به عنوان تقريرات درس به رشته تحرير در آورده بودم ، و قرائت و مرور به آن را در اوقات قبض و كدورت و خستگى موجب تنوير روح و تلطيف جان خود مىدانستم . اينك يك دوره بر آن مرور نموده با تنقيحات و اضافاتى مهيّا ، و پاداش و ثواب آن را به روح فقيد