يكى از صفات ممتاز مردان الهى كه در آيات و روايات بر آن تأكيد شده اينستكه آنها در عين اشتغال به وظائف اجتماعى و فعّاليّتهاى روزمرّه و معاشرت با توده مردم ، هميشه در درون و سويداى قلب با خداى خود مشغول بوده و در درياى ذكر او غوطهورند و پيوسته وجهه قلبشان به سوى حضرت حقّ جلّ و علاست .
«
رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ
» « 1 »
حضرت آقا خود در كتاب شريف « لبّ اللباب » ميفرمايند :
« بديهى است كه طىّ اين منزل منافاتى با بودن سالك در دنيا و اشتغال به مشاغل اوّليّهء خود ندارد ، و واردات قلبيّهء او ربطى به اوضاع خارجيّه از نكاح و كسب و تجارت و زراعت و امثالها ندارد . سالك در عين آنكه در بين مردم بوده و امور دنيا را بجاى مىآورد روحش در ملكوت سير نموده و با ملكوتيان سر و كار دارد . مَثَل چنين شخصى مَثَل كسى است كه مصيبتى بر او وارد شده و داغ
هامش
( 1 ) آيه 37 از سوره 24 : النّور