مستمسك گرداند .
و در سال قبل از آن ، يعنى در نيمه شعبان 1377 يعنى درست در 32 سال قبل « 1 » كه اوّلين سال هجرت حقير از نجف اشرف به طهران بود صفحاتى بعنوان تبريك نامه با حاشيه بسيار زيبا و پنج رنگ در چهارده هزار نسخه طبع و در وسط آن به خط بسيار درشت و بسيار زيباى نستعليق عبارت يا حجّة بن الحسن المهدىّ نوشته شده بود ، و در بالاى صفحه عبارت پر معناى اللَهُمَّ إنَّا نَرْغَبُ إلَيْكَ فِى دَوْلَةٍ كَرِيمَةٍ - تا وَ تَرْزُقُنَا بِهَا كَرَامَةَ الدُّنْيَا و الأَخِرَةِ نوشته شده بود و در زير آن ترجمهاش به همان طورى كه در تبريك نامه سال 1378 ملاحظه شد . . .
اين چهارده هزار نسخه به طهران عمدةً و به بعضى از شهرستانها توزيع شد ، و از مردم تقاضا كرديم آن را قاب كنند و در دكّانها و حجرات و منازل خود نگاهدارند . الآن در بسيارى از منازل طهران اين قابها به چشم مىخورد .
آيا هيچ شما در معنى و محتواى آن دقّت كردهايد كه چگونه مردم را تحريك به بر پاداشتن حكومت حقّه اسلام مىكند ؟ ولى در قالب ترجمه دعائى كه در شبهاى رمضان ميخوانيم ( دعاى افتتاح ) و در قالب دعائى كه براى فرج حضرت بقيّة الله بايد خوانده شود و بايد آرزوى هر فرد شيعه و مسلمان باشد .
معلوم است كه دستگاه جائر با اين گونه اقدامات نمىتواند صريحا مخالفت كند ، و زندان كند ، و پرونده جرم تشكيل دهد . آرى تا ميتواند براى جلوگيرى از تشكيل اين گونه مجالس از طريق غير مستقيم كار شكنى مىكند ؛ ما در بعضى از شبهاى جشن بدون جهت ميديديم برق محلّه خاموش مىشود و در مجلس ايجاد سر و صدا و ازدحام غير معمول به عمل مىآيد و نظائر اين امور . و ما تا آخرين وهلهاى كه آن حكومت جائره بر سر كار بود از اين گونه مخالفتها و
هامش
( 1 ) نسبت به زمان بيان اين مطلب است كه سال 1409 هجرى قمرى باشد .