تخطي إلى المحتوى الرئيسي

آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 110

مساهمون:

ص١١٠
خودمان انتخاب كرديم ؛ بدون اينكه هيچكس به ما الزامى بكند . « 1 » » آنچنان آگاهانه و عاشقانه سربازى امام زمان أرواحنا فداه را پذيرفتند كه ابتدا لباس مقدّس رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم را به تن مىكنند و سپس به حوزه علميّه قدم ميگذارند . ( با اينكه برخى طلّاب سالها پس از تحصيل ، از پوشيدن اين لباس پر فيض و پذيرش مسؤوليّتهاى عظيمى كه به دنبال مىآورد طفره ميروند . ) همچنين قابليّت و لياقتى كه عالم بزرگوارى همچون آية الله ميرزا محمّد طهرانى قدّس سرّه در ايشان مشاهده مىنموده‌اند موجب شد اين امر به دست آن عالم بزرگ و در جوار مرقد منوّر ثامن الحجج حضرت علىّ بن موسى الرّضا عليه آلاف التّحيّة و الثّناء صورت پذيرد . خودشان ميفرمايند : « مرحوم آية الله آقا ميرزا محمّد طهرانى صاحب كتاب « مستدرك البحار » كه از اعاظم علماى عصر و دائى پدر ما بودند در همان وقت از سامرّاء آمده بودند به طهران . بعد مشرّف شدند به مشهد ، ما هم در خدمتشان آمديم مشهد . و بدون اينكه به كسى اطّلاع بدهيم به دست ايشان عمامه گذاشتيم و قبا پوشيديم . و رفتيم طهران كه پدر ما ، ما را با عمامه ديد . و هشت روز طهران مانديم تا اينكه براى ما وسائل اوّليّه‌اى درست كردند ؛ بعد رفتيم قم در مدرسه مرحوم آية الله سيّد محمّد حجّت رحمة الله عليه حجره گرفتيم . « 2 » »

« هجرت به قم »

حضرت آقا در سنّ نوزده سالگى در سال 1364 هجرى قمرى به قم هجرت كردند و در حوزه علميّه به تحصيل پرداختند و تا سال 1371 كه به نجف اشرف هجرت نمودند مدّت هفت سال بطور تمام وقت با پشتكارى
هامش
( 1 ) « وظيفه فرد مسلمان در احياى حكومت اسلام » ص 34 و 35 ( 2 ) همان مصدر