دانشگاه كراچى شدهاند ، و سپس دوران تحصيلات تخصّصى خود در رشتهء « زنان و زايمان » را در سيتى هاسپيتل ( بالتيمور ، مريلند ) آمريكا گذرانيدهاند و آنگاه موفّق به أخذ درجهء فوق تخصّص در رشتهء جرّاحى زنان از دانشگاه معروف « جونز هاپكينز » گرديدهاند .
آنگاه نُه سال تمام از سال 1954 تا 1963 در نقاط مختلف پاكستان به عنوان پزشك متخصّص زنان و كودكان خدمت كردهاند .
بنابراين آيا اصلاً و ابداً بگوششان نخورده است و در دانشگاهها نشنيدهاند و طىّ تجارب شخصى 9 سالهء خويشتن دريافت نكردهاند كه : « سلامتى زن در زائيدن ، و در شير دادن است » ؟ اين مطلب بقدرى واضح و آشكار است كه اگر از آن بىبى قابلههاى قديمى قديمى هم مانند « زن مشهدى مهدى » « 1 » مىپرسيديد ، فوراً جواب مىگفتند . معهذا اوّلاً چگونه ايشان ميفرمايند : زن نبايد در سنين كمتر از بيست سال و زيادتر از سى و پنج سال حامله گردد ؟
و ثانياً چگونه با فرمان ايشان براى ميليونها زن آى . يو . دى نصب مىكنند و آنان را موقّتاً از زايمان مىاندازند ؟ ! چگونه يك ميليون زن را توبكتومى مىكنند ، لولهها را مىبندند ؛ و إلى الأبد عقيمشان مىنمايند ؟ ! در كداميك از دانشگاههاى پزشكى دنيا ديده شده است كه زن لوله بسته ، مجدّداً حمل بردارد مگر 2 تا 3 نفر در هزار نفر ؟ !
يعنى هر زن كه به بستن لولهء خود اقدام مىكند ، در پانصد احتمال ، يك احتمال ، يا حدّاقل در 333 احتمال يك احتمال باز شدن مجدّد لوله و آبستنى هست .
هامش
( 1 ) منزل پدر حقير ، كه حقير در آنجا متولّد شدهام ؛ طهران ، خيابان جمهورى اسلامى ( شاه آباد سابق ) كوچهء حمّام وزير بوده است . در مقابل اين كوچه ، كوچهاى بود به نام كوچهء مشهدى مهدى بقّال . مشهدى مهدى ، زنى داشت كه در ميان عامّهء مردم به « زن مشهدى مهدى » مشهور بود . وى از قابلههاى قديمى مجرّب و كار آزموده بوده است ، و از فوتش شصت سال مىگذرد . رحمة الله عليها .