اجتماعى و همچنين سلامت جسمى و بهداشت او تباينى وجود دارد ، از دستاويزهاى طرفداران كنترل جمعيّت است بدون آنكه استدلالى منطقى براى اثبات اين مدّعا داشته باشند .
اگر چنين تباينى واقعاً وجود دارد ، مربوط به كم توجّهى ، يا بىتوجّهى جامعه به كلّيّت حقوق زنان است ؛ و به موضوع بارورى آنان ربطى ندارد . اين واقعيّت را بايد پذيرفت كه دولتها و مردان خانوادهها به مسائلى از قبيل فراهم ساختن امكانات لازم براى زنان ، تغذيه كافى بويژه براى دوران باردارى و كمكهائى براى نگهدارى نوزاد ، توجّه چندانى ندارند .
آنچه بايد مورد تأكيد قرار گيرد اين امورند نه پيشنهاد عقيم كردن زنان و محروم كردن آنان از همراهى با دستگاه آفرينش و مقابله با اراده الهى كه خواسته است آنها بيش از آنچه سازمان بهداشت جهانى مىگويد به وظيفه مادرى همّت گمارند .
متأسّفانه مشكل كشورهاى جهان سوّم اينست كه اكثر تحصيل كردههاى اين كشورها به آنچه سازمانهاى غربى توصيه ميكنند آنچنان معتقدند كه هرگز حاضر نيستند واقعيّتهاى ديگر را كه قابل لمس نيز هستند ادراك نمايند . اين تأسّف آنگاه شديدتر مىشود كه گاهى تلاش ميگردد پيش فرضهاى موجود در اذهان همين افراد ، به اسلام نيز نسبت داده شود .
واقعيّت اينست كه اگر دولتها به وظائف خود در قبال حقوق زنان باردار عمل كنند و امورى از قبيل كمك هزينه ، بيمه ، درمان ، بهداشت ، تغذيه ، امكانات تحصيلى و تسهيلات شغلى را با برنامه ريزى صحيح و دقيق رعايت نمايند ، تنافى و تضادّى كه اكنون تلاش مىشود ميان باردارى زنان و استيفاى حقوق آنان ترسيم شود ، هرگز زمينه بروز نخواهد داشت . آيا اين صحيح است كه ما تلاش كنيم بر ضعفهاى خودمان در برنامه ريزى ، با تمسّك به اين گونه مسائل سرپوش بگذاريم ! ؟
رساله نكاحيه (كاهش جمعيت ضربه اى سهمگين بر پيكر مسلمين) (فارسى) — صفحة 106
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٠٦