يتجهّمنى ؟ ! أو إلى عدوّ ملّكته أمرى ؟ ! إن لم يكن بك علىّ غضب فلا أبالى ؛ و لكنّ عافيتك هى أوسع لى .
أعوذ بنور وجهك الّذى أشرقت له الظّلمات و صلح عليه أمر الدّنيا و الآخرة من أن ينزل بى غضبك ، أو يحلّ علىّ سخطك ! لك العتبى حتّى ترضى . لا حول و لا قوّة إلّا بك ! « خداوندا ! من شكوه و گلايهء خودم را به سوى تو آوردم از ضعف و ناتوانيم ، و از كمى تدبير و چاره انديشيم ، و ذلّت و خواريم در نزد مردمان ؛ اى بهترين رحمتآورندگان ! خداوندا توئى پروردگار مستضعفان ! و توئى پروردگار من ! تو مرا به كه وامىگذارى ؟ ! آيا به دورى كه با من روى ترش كند و ابرو درهم كشد ؟ ! يا به دشمنى كه كار مرا به او سپردهاى ؟ ! اگر اين رفتارت با من از روى غضب بر من نباشد ، باكى ندارم . امّا عافيت تو « 1 » براى من وسعتش از همه چيز بيشتر است . ( عافيت تو بقدرى براى من گسترش دارد كه تمام اين مصائب و بلايا را در خود مىگيرد و هضم مىكند . ) من پناه مىبرم به نور روى تو كه تاريكيها بدان روشن شد ، و كار دنيا و آخرت به آن صلاح پذيرفت ؛ مبادا كه غضب تو بر من نازل شود ، و يا خشم تو در آستان من داخل گردد . رضا از آن تست ، بنابراين هر كارى كه رضايت تو در آن است انجام مىدهم تا از من راضى شوى ؛ و هيچ دگرگونى و تغييرى ، و هيچ
هامش
( 1 ) - عافيت در اينجا به معنى رضايت و خوش نظرى است ، در مقابل غضب و خشم .
عافى معافاة و عفاء و عافية ، الله فلانا : دفع عنه العلّة و البلاء و السّوء . يعنى اگر غضب خود را از من بردارى و مرا با نظر رضا و محبّت نگرى ، بقدرى براى من خوشايند است كه جميع اين مشكلات و حوادث را در برمىگيرد و حلّ مىكند ؛ و با وجود آن هيچ مشكلهاى نيست . تمام مصائب و حوادث با آغوش باز من ، مورد استقبال من است .