و غير از اين پروردگار كسى يا چيزى را ولىّ و قيّم و صاحب اختيار خود قرار نداده ، از وى پيروى مكنيد ! چه كم متذكّر و متوجّه مىشويد ! و چه بسيار از اهالى قراء و شهرها كه خشم و بأس ما بر آنان وارد شد ، و آنها را در حيطه و پرّهء قهر و شدّت ما گرفت ؛ در وقتى كه هنگام شب و بيتوتهء ايشان بود ، و يا در روز ، قبل از ظهر وقت استراحت و خواب قيلولهء آنان .
ايشان در وقت فرودآمدن بأس و عذاب ما هيچ حجّتى براى دفع عذاب نمىتوانستند ارائه دهند و بيان كنند ، مگر آنكه گفتند : ما بوديم كه بر خود ستم نموديم . ( و اين عذاب و بأس و نكال ، پاداش و واكنشى است كه از كردارمان بما رسيده است . و در حقيقت ، خود با دست خود اين نقمت و جزا را براى خودمان تهيّه ديده و آماده ساخته بوديم . ) » اين آيات پس از آيه قبل كه مىفرمايد :
كِتابٌ أُنْزِلَ إِلَيْكَ فَلا يَكُنْ فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِنْهُ ،
مىرساند كه : قرآن موجب آرامش دل ، و طىّ راه هويدا و مستقيم و بدون حرج و اعوجاج است . و آن گير و گرفتگى و اضطراب خاطر و تشويش حواسّ ، و نگرانى درون و بهم ريختن اعصاب و افكار پريشان شيطانى ، ناشى از عدم پيروى از قرآن است كه انسانى را به پيروى محض از پروردگار كريمش رهبرى نموده ، و از هر گونه متابعت و پيروى جز از چنين خدائى بر حذر مىدارد .
و سپس مىفرمايد :
فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ * فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَ ما كُنَّا غائِبِينَ .
« پس البتّه و البتّه ما از آنان كه پيامبران را به سويشان ارسال داشتيم بازپرسى نموده ؛ و البتّه و البتّه از خود پيامبران نيز بازپرسى مىنمائيم . و البتّه و البتّه از روى علم و يقين ، شرح قضايا و دعوت و تبليغ و پذيرش و يا عدم پذيرش قوم را بر آنان بيان خواهيم نمود . و ما به هيچوجه غائب نيستيم ؛ و از اعمال و رفتار و