مىتوان موادّ مضرّ و سمّى آن را كنار ريخت ، و با تركيب موادّ نافع از چند دوا ، داروى خاصّى را كه مورد نظر است تهيّه كرد .
[ فوائد و مزاياى طبّ قديم و ضررهاى پزشكى امروز ]
اين عمل گرچه منافعى را متضمّن است و ليكن ضررهائى را نيز در بر دارد : اوّلا دواهاى طبيعى و گياهان طبّى ، بدون ضرر و بدون خرابى ممكن است سالها عمر كنند ، امّا دواهاى ساختگى زود فاسد مىشود ؛ و براى رفع فساد بايد تدابيرى را انجام دهند تا دارو مدّت معيّنى دوام داشته باشد . و آن تدابير كه بالأخره بواسطهء يك عمل شيميائى و يا يك عمل فيزيكى بر روى دارو مىباشد ، در بدن بيمار بىتأثير نيست . و كمكم در اثر رسوب موادّ غير نافعه و واكنشهاى سلّولها در ورود آن ، بدن را تدريجا رو به ضعف و نقاهت مىبرد .
و ثانيا استعمال آمپول يعنى يك مادّهء خارجى را دفعة در شريان قلب و يا در عضله داخل كردن ، ايجاد عكس العمل نامطلوب دارد . عموم غذاها و داروها بايد از مجارى طبيعى همچون معده و ريه وارد بدن شوند .
ثالثا داروى ساختهشده از اين فرمولها ، داروئى است كه آن را براى تمام جهان اعمّ از نقاط گرمسير و سردسير و معتدل ، و براى هر گونه مزاج و هر صنف و نوعى از مردمان تجويز مىكنند . درحالىكه ملاحظهء موقعيّت آبوهوا و كيفيّت جغرافيائى ، همانطوركه در اصل طبيعت و صحّت انسان مؤثّر است ، در كيفيّت معالجه و تعيين نوع دارو ، بىاثر نخواهد بود .
روى همين اصل است كه بوعلى سينا در كتاب « قانون » مىگويد : و كلّ يداوى على نبت بلده .
يعنى : هر مريضى را بايد با همان گياهى كه در شهرش روئيده مىشود معالجه كرد ؛ نه با گياه شهر ديگرى .
و اين مطلب در طبّ قديم ملاحظه مىشد ؛ و داروهائى را كه حكيمان مىدادند عبارت از ريشهء عقاقير و گياهانى بود كه غالبا در همان شهر و يا بلاد