أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ
بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ
وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِم أجْمَعِينَ مِنَ الآنَ إلَى قِيَامِ يَوْمِ الدِّينِ
وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ
بحث در مسألهء ولايت مىباشد ؛ در درس گذشته در معنى لغوى آن به مقدار كافى بحث شد .
از معانى نزديك به همان أصل و ريشهء لغوى - كه در تمام مصاديقش ، آن مُفاد و معنى جارى و سارى است - ولايتِ به معنى تصرّفِ در امور و پاسدارى و نگهدارى و سرپرستى و تكميل و ترميم نقاط ضعفى است كه بواسطهء ولايت والى در أفراد مُوَلّى عَلَيْهم جبران مىشود ؛ خواه آن فرد ، زن باشد خواه مرد ، صغير باشد يا كبير ، حاضر باشد يا غائب ، يا ولايتِ در اجتماع ؛ كه بواسطهء ولايت والى ، آن نقاطى كه از جهت ربط و ارتباط بين آن مجتمع ، مردم نياز به ترميم و تتميم و تكميلِ آن دارند ، بر أثر سرپرستى و ولايت والى به كمال و تماميّت خود مىرسند ؛ و إمارت و حكومت بر اينها از شُعَب ولايت است .
در أثر ولايت إمام معصوم ، خلائق به أقصى درجهء كمال إنسانيّت ميرسند
ولايت أمر بسيار عظيمى است ، و بسيار داراى أهمّيّت و جلالت و عظمت است ؛ زيرا ولايت ، حكومت بر نفوس و أموال و أعراض و نواميس و سائر شؤون مردم است ، و والى با إرادهء خود در شؤون مردم تصّرف مىكند ؛ و در حقيقت ، ولايت قيادتى است بر عامّه به سوى مصالح اجتماع ، كه نتيجهء آن تمتّع از جميع مواهب إلهيّه و فعليّت استعداداتى است كه در نفوس مردم