برود و عمره را بجاى آورد گرچه در ماه شعبان واقع شود ، اين عمرهء او عمرهء رجبيّه محسوب ميگردد ، با آنكه ميدانيم در ماه شعبان واقع شده و فقط احرام آن در شهر رجب تحقّق يافته است ؛ و اين نيست مگر به جهت فضيلت اكيده و سنّت مؤكّدهء اتيان عمرهء رجبيّه ؛ در زيارت امام رضا عليه السّلام هم با تعبيرات أكيده ، شدّت اهتمام و فضيلت آن را در ماه رجب بيان ميفرمايند .
يكى از جهات عمومى غربت اولياء الهى نفس عنوان ولايت و عدم تسانخ آنان با عالم كثرت و لوازم آن است
امّا مسألهء اولى : علّت اشتهار حضرت به امام غريب
چند چيز شايد در اتّصاف حضرت به اسم و صفت غريب و غربت تأثير داشته باشد :
اوّل عنوان ولايت فى حدّ نفْسِها كه از دسترس بشر دور ، و به مقام قرب و حرم خاصّ خدا نزديك ، و لازمهء اين حقيقت عدم انس و آشنائى قاطبهء مردم با آثار و خواصّ ولايت و صفات ولىّ الله است . چون در ظهور ولايت نسبت به مردم ، هم بسط و گشايش وجود دارد و هم قبض و گرفتگى ، هم رحمت و هم غضب ، هم جزاى نيك و هم انتقام و نكال و عقوبت . فلهذا مردم دربارهء آثار ولايت كه سبكى و مِهر و جمال باشد آن را مىپسندند و دوست دارند ، و دربارهء آثارى كه در آن قهر و شدّت و جلال باشد آن را مكروه ميدارند و از سر كينه و سختى و مبارزه بر مىخيزند . أنبياى عظام كه فعل آنها فعل خداست تا در پردهء خلوت و مناجات مستورند و از حالات درونى آنها كسى مطّلع نمىباشد ، كسى در صدد تعرّض به آنها بر نمىآيد ؛ ولى همين كه از جانب خداوند مأمور به ارشاد و تبليغ ميگردند و ميخواهند مردم را از آداب ملّى خود و سنن جاهلى ديرين به آداب عقلانى و رسوم و آداب تكميلى در صراط مستقيم و منهج قويم سوق دهند ، از هر گوشه و كنار دانسته و ندانسته به جنگ آنها قيام مىكنند ، و از قتل و غارت و نَهْب و اسْر و شكنجه و تعذيب دريغ نميدارند ، و تا خون آنها را