از آن پيروى نمود . و امرى كه گمراهى آن بيّن است " كه بايد از آن اجتناب كرد . و امرى كه شبههناك و تشخيص آن مشكل است ، كه بايد آن را به خدا و رسول واگذار نمود . پيغمبر صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود : حلال روشن ، حرام روشن ، و شبهات بين اين دو . هر كس شبهات را ترك گويد ، از محرمّات نجات يابد . و هر كه مرتكب شبهات شود ، به محرّمات آلوده ميگردد ، و ندانسته به هلاكت مىافتد . سپس در آخر حديث فرمود : بدرستىكه توقّف در شبهات ، بهتر از دخول در مهلكهها است » . « 1 »
و صدوق اين حديث را از داود بن حصين با سند خود ذكر كرده است . « 2 »
و شيخ با اسناد خود از محمّد بن علىّ بن محبوب ، از محمّد بن عيسى مثل اين را نقل كرده است . « 3 »
ديگر روايتى است كه شيخ حرّ عاملى با سند خود از محمّد بن يحيى ، از احمد بن محمّد ؛ از حسين بن سعيد ، از حسين ( حسن ) بن جارود ، از موسى بن بكر بن داب ، از شخصى ديگر از امام باقر عليه السّلام نقل مىكند كه حضرت در حديثى به زيد بن على عليه السّلام فرمودند : « خداوند حلال و حرامى وضع ، و واجباتى را معيّن فرموده ، و مَثَلهائى بيان كرده ، و سنّتهائى نهاده ، تا اينكه فرمودند : در هر كارى كه ميخواهى انجام دهى ، اگر از طرف خدا بيّنه و دليلى دارى ، و در هر امرى كه ميخواهى دنبال كنى ، اگر بر مشروعيّت آن يقين دارى به كارت ادامه بده ، و گرنه به كارى كه در آن شكّ دارى اقدام نكن » . « 4 »
و ديگر رواياتى از اين قبيل كه مستفيضهاند و دلالت دارند بر اينكه از ارتكاب شبهات جدّاً بايد پرهيز نمود .
هامش
( 1 ) « وسائل » چاپ بهادرى ج 3 ص 387 كتاب قضاء .
( 2 ) « وسائل » چاپ بهادرى ج 3 ص 387 كتاب قضاء .
( 3 ) « وسائل » چاپ بهادرى ج 3 ص 387 كتاب قضاء .
( 4 ) « وسائل » چاپ بهادرى ج 3 ص 387 كتاب قضاء .