مىكردم . « 1 » چه اهل اسرار را از روحانيّت آن مدد مىرسد . چنانچه بعد از غروب آفتاب يا پيش از طلوع در هنگامى كه توان عطارد را ديد به آن نظر كند و پس از سلام به آن گامى پس نهد و بگويد :
عطارد أيم الله طال ترقّبى * صباحا مساء كى اراك فأغنما
پس گامى ديگر پس نهد و بگويد :
و ها انا فامنحنى قوى أدرك المنى * بها و العلوم الغامضات تكرّما
پس گامى پس نهد و بگويد :
و ها انا جد لي الخير و السّعد كلّه * بامر مليك خالق الأرض و السّما
هامش
( 1 ) - توجه به هر موجودى از موجودات اگر به عنوان استقلال باشد ممنوع است و اگر به عنوان مظهريّت و مرآتيّت براى خدا و به عنوان اسمى از أسماء خدا باشد عقلا اشكالى ندارد ، خواه توجه به عطارد باشد يا سائر كواكب يا نفوس قدسيّه و أنبياء و أئمّهء طاهرين .اذا تجلّى حبيبى في حبيبى * فبعينه أنظر إليه لا بعينىو در اين صورت حتّى استمداد از يك پر كاه مستقلاّ غلط و ممنوع است ، و لكن استمداد از خدا از دريچهء اين اسم و صفت هميشه ممدوح است .
و در شرع مقدّس استمداد از ارواح اولياء خدا و انبياء و أئمّه و علماء بالله و مؤمنين به عنوان آليّت و مظهريّت خدا ترغيب شده ، و ليكن استمداد از ارواح كواكب و اجانين و ساير جمادات چون سنگ و چوب و لو به عنوان مظهريّت خدا نه تنها ترغيب نشده ، بلكه مىتوان گفت كه با روح دين سازش ندارد و شايد سرّش اين باشد كه اوّلا شرع مقدس خواسته است افراد بشر در سير تكاملى خود با موجودات زنده و روحانى سر و كار داشته باشند ، نه موجوداتى كه به حسب ظاهر فاقد حيات و روحند ، يا ارواح آنها مانند أجنّه كه ضعيف و پستاند . و ثانيا توجّه به ستاره و سنگ ممكن است كم كم آنها را به وثنيّت بكشاند ، لذا از اصل اين طريق را مسدود فرموده است .