العسكرىّ الحسن و صلّ على المهدىّ الهادى صاحب العصر و الزّمان و خليفة الرّحمن و قاطع البرهان و سيّد الإنس و الجانّ صلوات الله و سلامه عليه و عليهم أجمعين .
بدانكه اصل عمل مراتب ، اذكار است ، و او راد از اعوان و متمّمات است . پس ترك بعضى از آنها محظور نه .
و در اين ايّام در حالت فراغ به مناجات علويّه و سجّاديّه اشتغال داشتم ، و به اسامى متبرّكهء آل اطهار و صحابهء كبار رسول مختار و اركان اربعهء ملائكهء كرام و انبياء عظام و مشايخ شريعت و استادان طريقت تبرّك جستم ، و اكثر ايّام بر ايشان به تفصيل رحمت فرستادم و سلام كردم ، و از بواطن ايشان همّت طلبيدم .
ناسخ گويد « 1 » : من نوبتى اربعينيّات را به طريق مذكور به قدر امكان بسر رسانيدم ، و نوبتى در آن شروع كردم ، و او راد اربعينيّه را كلمات ادريس عليه السّلام قرار دادم « 2 » به ترتيب و شرائط و
هامش
( 1 ) - ناسخ خود را معرفى ننموده است و در بعضى از نسخ در حاشيهء آن نوشته بود : هو والد السّيد المصطفى الخوانسارى به هر حال اين مطالبى را كه ناسخ مىگويد جزء رساله نيست ، و ابدا به آن ربطى ندارد ، و چون فائده نيز ندارد بهتر آن بود كه حذف گردد .
( 2 ) - مراد از كلمات ادريس عليه السّلام چهل اسم از أسماء الله است كه حضرت ادريس خدا را به آن أسماء خوانده است و دنبال هر اسم جملهاى را بر آن متفرع ساخته مانند :
يا ديّان العباد فكلّ يقوم خاضعا لرهبته ، و يا خالق من في السّموات و الأرضين فكلّ إليه معاده .
بارى اين اسماء و كلمات به صورت دعائى است كه مستحب است در سحرهاى رمضان خوانده شود .