و مثل گفتار ديگرش :
يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا * يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً
« 1 » .
« در آن روز شفاعت كسى سودى ندارد ، مگر شفاعت كسى كه خداوند به او اذن شفاعت داده باشد و گفتار او را پسنديده باشد ، خداوند داناست به آنچه در برابر آنهاست ، و به آنچه در پشت سر آنهاست ؛ و آنان چنين توانى ندارند كه علمشان بر خداوند احاطه كند . »
و مثل گفتار ديگرش :
وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ
. « 2 »
« و شفاعت شفاعت خواهى سودى ندارد ، مگر نسبت به كسى كه اذن شفاعت از خدا گرفته باشد . »
و مثل گفتار ديگرش :
وَ كَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّماواتِ لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَرْضى .
« 3 »
« و چه بسيار از فرشتگانى كه در آسمانها هستند و به هيچوجه شفاعتشان سودى ندارد ، مگر بعد از آنكه خداوند نسبت به هر كس كه بخواهد و بپسندد ، اذن در شفاعت را بدهد . »
آيات قرآن كريم در ثبوت شفاعت و نحوهء دلالت آنها
در اين آيات چنانچه با كمال دقّت ملاحظه شود ، معلوم
هامش
( 1 ) آيه 109 و 110 ، از سورهء 20 : طه
( 2 ) صدر آيه 23 ، از سورهء 34 : سبأ
( 3 ) آيه 26 ، از سورهء 53 : النَّجم