خَلْفَهُمْ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ
« 1 » .
« و مىگويند : خداوند براى خود فرزندى قرار داده است ؛ پاك و منزّه است خداوند از اين نسبت ، بلكه ( پيامبران و فرشتگان ) بندگان بزرگوار خدا هستند كه در گفتار از او سبقت نمىگيرند و به امر او عمل مىكنند .
خداوند مىداند آنچه را كه در برابر آنهاست ، و آنچه را در پشت سر آنهاست . و آن پيامبران و فرشتگان شفاعت نمىكنند مگر نسبت به كسانى كه دين آنها پسنديده باشد و از خشيت پروردگار در بيم و هراس باشند . »
و مثل گفتار ديگرش :
وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
. « 2 »
« هيچ كس از كسانى كه غير خدا را مىپرستند ، حقّ شفاعت در روز قيامت را ندارند ، مگر آن خدا پرستانى كه به حقّ شهادت دهند و داراى علم و معرفت به موضوع شهادت باشند . »
و مثل گفتار ديگرش :
لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً
. « 3 »
« و داراى مقام شفاعت نمىشود ، مگر آن كسى كه در تحت عهدهء تعهّدات الهيّه بوده باشد . »
هامش
( 1 ) آيات 26 تا 28 ، از سورهء 21 : الانبياء
( 2 ) آيه 86 ، از سورهء 43 : الزُّخرُف
( 3 ) آيه 87 ، از سورهء 19 : مريم