ثواب و عقاب در دار آخرت است ، ما را از نعمت سير تشريعى در راه تكامل برخوردار فرموده است . و بر اين اساس پيامبران آمدند و مردم را به رحمت و نعمت خداوند بشارت دادند و از عواقب وخيم خيانت و جنايت و ستم بر حذر داشتند .
حجّت بر مردم تمام شد ؛ و بيّنه و برهان ، آنها را به پيروى از صراط مستقيم الزام كرد .
وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
« 1 » .
« و تمام شد كلمهء پروردگار تو اى پيامبر ، از جهت راستى و استوارى ! هيچ تغيير دهنده و تبديل كننده اى براى كلمات او نيست ؛ و اوست يگانه شنوا و دانا . »
و براى شفاعت در امور تشريعى و پيدا كردن و شناختن موقع و موقعيّت آن ناچار از ذكر مقدّمه اى هستيم تا آنكه به خوبى مُفاد و معنى و محلّ آن مِن جميع الجهات روشن شود :
مقدّمه براى اثبات شفاعت تشريعى
مقدّمه : ما شفاعتى را كه در امور اجتماعيّه به كار مىبريم ، يا براى جلب منفعتى است و يا براى دفع ضررى ؛ و ليكن نسبت به هر منفعتى و يا دفع هر گونه مضرّتى بطور اطلاق و عموم و بدون هيچ گونه شرطى نمىتوان كلمهء شفاعت را به كار برد .
هامش
( 1 ) . آيه 115 ، از سورهء 6 : الانعام