ما دربارهء لحوق و الحاق شواهد بسيارى داريم ؛ در قرآن كريم خداوند بنى اسرائيل آن روز را مورد خطاب و سرزنش قرار مىدهد و خود آنها را مخاطب مىسازد ، و به فعل آباء و اجدادشان مؤاخذه مىكند .
آيات وارده در لحوق و مؤاخذهء كافران به أعمال نياكان خود
مانند آيه :
وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً
« 1 » .
و مانند آيه :
وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نَصْبِرَ عَلى طَعامٍ واحِدٍ
« 2 » .
و مانند آيه :
وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ وَ رَفَعْنا فَوْقَكُمُ الطُّورَ
« 3 » .
و بسيارى از آيات ديگر .
و همه و همه براى اين جهت است كه بنى إسرائيل ، در زمان رسول الله پيرو آبائشان در زمان حضرت موسى بودهاند و داراى همان عقيده و ايده و اخلاق و روش بودهاند ، و بنابراين عيناً مانند موجود متّصل واحدى هستند كه يك سرش در آن زمان و سر ديگرش در اين زمان باشد ، هر جا شما به آن نظر كنيد به آن چيز واحد نظر كرده ايد !
از حضرت امام رضا عليه السّلام مىپرسند : چرا فرزندان بنى اميّه كه بعداً به وجود آمدهاند ، مورد لعن قرار مىگيرند و در
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 55 ، از سورهء 2 : البقرة
( 2 ) صدر آيه 61 ، از سورهء 2 : البقرة
( 3 ) صدر آيه 63 ، از سورهء 2 : البقرة