و كردارشان عين ميزان قسط و عدل و حقّ است ؛ و آن كسى كه فانى شد و هر شائبه تجلّى هستى نفسانى خود را زدود ؛ و به صِبْغَةُ اللهِ الَّتى لا صِبْغَةَ مَعَها در آمد در آنجا مقام دوئيّت برخاسته است و معيّت پيدا شده است ؛ محبّت شديد محبّ را در محبوب فانى مىكند ؛ و براى فانيانِ در ولايت ميزانى بر پا نمىدارند .
علىُّ حُبُّهُ جُنَّه * قَسِيمُ النّارِ وَ الْجَنَّةْ
وَصىُّ الْمُصْطَفَى حَقّاً * إمامُ الإنْسِ وَ الْجِنَّهْ « 1 »
« محبّت و دوستى نسبت به علىّ بن أبى طالب سپرى است از آتش ؛ اوست كه تقسيم كنندهء بهشت و دوزخ است .
« و به حقّ ، وصّى بلا فصل حضرت ختمى مرتبت محمّد مصطفى است ؛ و امام و سيّد و سالار كاروان انسان و جنّ است » .
هامش
( 1 ) » . اين دو بيت از عامر بن ثعلبهء است بنا بر نقل عالم جليل و علّامهء كبير شيخ حسين بن عبد الوهّاب از علماء قرن خامس در كتاب « عيون المعجزات » ص 31