گفته نمىشد . و اين بسيار عجيب و غريب است كه هر چه تأمّل در اطراف و جوانب آن بيشتر گردد اعجاز آن مشهودتر مىشود .
اين حقير اخيراً اين مسأله را با حضرت استاد گرامى خود : عالِم بى بديل و فقيه نبيل آية الله استاد علّامهء طباطبائى مُدّ ظلّه العالى در ميان گذاشتم .
فرمودند : آرى مطلب همين طور است كه ميگوئيد ! رسول الله آيات قرآن را بدون يك حرف پس و پيش ميخواندهاند ؛ و حتّى عين عباراتى را كه سالهاى قبل فرموده بودند ، در موضع حاجت بازگو ميكردند ؛ و كَأنّه اين عبارت را السّاعه فرمودهاند .
در هنگام رحلت آن حضرت كه حضرت فاطمه سلام الله علَيها بسيار ناراحت بودند و گريه ميكردند و وَا سَوأَتَاهُ و وَا سَوأَةَ أَبِى مىگفتند كه به قول ما پارسى زبانان نداى واويلايش بلند بود ، حضرت رسول به او فرمودند : اى فاطمه ! اينطور سخن نگو ! همان كلمات را بگو كه من در مرگ فرزندم إبراهيم گفتم :
الْقَلْبُ يَحْزُنُ ، وَ الْعَيْنُ تَدْمَعُ ، وَ لَا نَقُولُ إلَّا حَقّاً ؛ وَ إنَّا بِكَ يَا إبْرَاهِيمُ لَمَحْزُونُونَ .
ببينيد : رسول اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم در حال سَكرات موت ، كه مرض از هر جانب بر او غالب شده و حال عادى آن حضرت را تبديل به سنگينى و انقلاب نموده است ، در آن حالِ شديد ، آن حضرت عين عبارتى را كه سالها قبل در مرگ ابراهيم فرموده بودند بازگو مىكنند .
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 312
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣١٢