أَعْطَى نَفْسَهُ لَذَّتَهَا وَ شَهْوَتَهَا دَخَلَ النَّارَ . « 1 »
« راه بهشت مشحون و مملوّ است از ناگواريها و شكيبائى در برابر آنها ، كسى كه در دنيا بر مشكلات راه خدا صبر كند و با نفس خود مجاهده كند و در مقابل ناملايمات شكيبائى ورزد داخل بهشت مىشود ؛ ولى راه جهنّم پر است از شهوات و لذّات ، كسى كه در مقابل خواستههاى نفس أمّاره سر تسليم فرود آورد و آنچه نفسش از شهوات از او بخواهد به او بدهد عاقبتش آتش دوزخ خواهد بود . »
از اين حديث شريف ميتوان استفاده كرد كه تمام اعمالى كه انسان انجام ميدهد بايد بر اساس حقّ باشد ، و عمل نمودن طبق حقّ قدرى مشكل است .
مثلًا انسان مىخواهد به فقرا اطعام كند ، از يتيم دستگيرى بنمايد ؛ اين محتاج به فعّاليّت است ، زحمت است ، محتاج صرف مال و آسايش است . مىخواهد از مريضى عيادت كند ، بايد راهى را بپيمايد و براى او هديّهاى ببرد ، لحظاتى در مقابل او بنشيند ، مريض را در حال ناراحتى و مرض ببيند و نالهء او را بشنود ، شكايت او را گوش كند ، با بيانى نرم و ملايم او را دلدارى دهد و دعوت به صبر و تحمّل كند . اگر در اثر شدّت يا طولانى شدن دوران مرض ، تحمّل مريض كم شده و جملهء ناهنجارى بگويد ، با كمال آرامش و بزرگوارى
هامش
( 1 ) « مصباح الفلاح » طبع سنگى ، تأليف آخوند ملّا محمّد جواد صافى گلپايگانى ، ص 30 و 31