. . .
هامش
مسعودى مىگويد : از اين دوران مىبايد ايّام ابراهيم بن وليد بن عبد الملك را كسر نمائيم مانند كسر نمودن ايام ابراهيم بن مهدى را ، زيرا وى از خلفاء عباسيّون محسوب مىشد . در اين صورت جميع دوران بنى اميّه و بنى مروان نود سال و يازده ماه و سيزده روز خواهد شد . و بايد بدين زمان افزوده گردد دوران مروان كه با بنى عباس جنگ مىكرد تا كشته شد و آن عبارت مىباشد از هشت ماه . و بنابراين مدّت سلطنتشان نود و يك سال و هفت ماه و سيزده روز مىگردد . از اين مقدار بايد ايام خلافت حسن بن على را كه پنج ماه و ده روز بوده است ، و أيضاً ايّام ادّعاى خلافت عبد الله بن زبير را تا وقتى كه كشته شد - و آن عبارت است از هفت سال و ده ماه و سه روز - كسر كنيم آنچه باقى مىماند پس از اين كسرها عبارت مىشود از هشتاد و سه سال و چهار ماه ، و اين مقدار هزار ماه بدون كم و زياد مىشود . و بعضى ذكر كردهاند : تأويل قول خداى عزّ و جلّ :لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍهمين است كه ما از دوران ايّامشان ذكر نموديم .
( * ) - مجلسى در نهم « بحار » ص 594 در گفتار أميرالمؤمنين عليه السّلام در « نهج البلاغة » دربارهء مروان حَكَم : أما انَّ له امرةً كلَعْقة كَلْب گويد : و التشبيه لمدة ملكه بلعقة الكلب أنفَه ، للتنبيه على قصر أمرها ، و كانت مدة أمرته أربعة أشهر و عشراً ، و روى ستّة أشهر .