هامش
در اينجا گفتار علّامه سيّد شرف الدّين در ص 194 از « الفصول المهمّة » كه آخرِ مطالب اين كتاب ارزشمند و نفيس است به پايان رسيد . مرحوم سيّد شرف الدين در كتاب ديگر خود كه به نام « الكلمة الغرّاء فى تفضيل الزهراء » است و با همين مجموعه تجليد شده است در ص 222 مىفرمايد : بلاء در اسلام و در بلاد اسلام از آن پيدا شد كه جمهور مسلمين اعتماد كردند بر صحّت گفتار هر كس كه در صدر اوّل بود و بنا گذاشتند بر عدالت تمام افرادى كه با پيغمبر بودهاند و صحبت و برخوردى داشتهاند ؛ با آنكه در كتاب و سنّت از شئون منافقين و انتظارشان به دوائر و مشكلات و رنجها و مصيبتهائى كه بر پيغمبر وارد شده است عجائبى وارد شده است . و اگر مىخواهى مطلب را خوب بدانى در سورهء توبه و احزاب مطالعه كن كه براى خردمندان كافى است :وَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفاقِ لا تَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ. [ 26 ] « از ميان مردم و اهل مدينه كسانى هستند كه نفاقشان را به حدّ اكمل رساندهاند . تو آنها را نمىشناسى ، ما آنها را مىشناسيم . » بارى اين بلا بعد از زمان رسول خدا وقتى اشتداد يافت كه از خوض و رسيدگى در آن احوال منع شد و باب فحص از حقايق و بواطن آن مردان منافق كه به عنوان صحابى بودند مسدود گرديد ، و در اينجا بسيارى از حقايق تضييع شد .
- [ 1 ] - مراد از عبد المحمود خود اوست . سيّد هر جا در « طرائف » عبد المحمود مىگويد ، منظورش خود اوست . -
- [ 2 ] - « صحيح » مسلم ج 4 ، ص 1793 و « صحيح » بخارى : جزء 8 ، ص 26 و جزء 7 ، ص . 208 و ايضاً آية الله سيد شرف الدّين عاملى در « الفصول المهمّة » طبع دوّم ص 191 از « صحيح » بخارى فى باب الحوض ، از سهل بن سعد روايت كرده است و در آخر آن علامت ( اه ) گذارده است . -
- [ 3 ] - و نظير اين روايت را در مُفاد ، بخارى در اوّل باب قوله تعالى :وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًااز كتاب بدء الخلق از جزء دوّم از « صحيح » خود از ابن عبّاس از رسول خدا صلّى الله عليه و آله آورده است كه فرمود : إنّكم تحشرون حُفاةً عُراةً غُرْلًا « شما در روز قيامت پابرهنه و عريان و ختنه نكرده محشور مىشويد » و سپس اين آيه را خواند :كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنا إِنَّا كُنَّا فاعِلِينَ، و اوّلين كسى كه در روز قيامت لباس پوشيده مىشود ابراهيم است . و إنّ ناساً من أصحابى يؤخذ بهم ذات الشّمال فأقول : أصحابى أصحابى ، فيقال : إنهم لم يزالوا مرتدّين على أعقابهم منذ فارقتَهم . فأقول كما قال العبد الصالح :وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ- إلى قوله -الْحَكِيمُ. ( الفصول المهمّة ، طبع -